De nieuwe ploeg Attaquer heeft al heel wat wedstrijden achter de rug aangezien het Australische cyclocross-seizoen gaat vroeg in het jaar van start. Tom Chapman en Chris Aitken, die zichzelf - en je weet wel waarom - de Baard en de Bril noemen, toeren nu rond in de VS. We kregen de kans om meer te weten te komen over de Amerikaanse wedstrijdscene, persoonlijke fietsinstellingen en de verschillen met Australië.

Image

Waarom hebben jullie besloten om in Amerika mee te doen aan cyclocross wedstrijden?

Het begon allemaal een jaar geleden toen enkele ploeggenoten en ik naar de VS afreisden om mee te doen aan de wereldbekerwedstrijd Cross Vegas. We besloten toen dat dit een geweldige springplank was om aan wedstrijden op een hoger niveau mee te doen, voordat we door zouden reizen naar Europa. Het was voor ons ook makkelijker te regelen, omdat ze in Amerika Engels spreken in tegenstelling tot alle verschillende talen in Europa.

Image
Image

Wat is het verschil tussen wedstrijden in Australië en de VS?

Het belangrijkste verschil is absoluut het niveau van de deelnemers. De jongens uit de top 30 zijn hier allemaal snel en je moet tot aan de finish tot het uiterste gaan. Bovendien is hier veel meer publiek aanwezig en dat zorgt voor extra veel sfeer. Cyclocross is in Australië een nog relatief jonge sport die pas vijf jaar op niveau wordt beoefend. Dus heeft hij logischerwijs nog niet dezelfde ontwikkeling doorgemaakt als in de VS, maar de Amerikaanse wedstrijden hebben hun weerklank op die in Australië en ook de parcours zijn zeer vergelijkbaar wat de omstandigheden en de opzet betreft.

Image

De Verenigde Staten zijn een groot land. Hoe reis je naar de wedstrijden?

De grootte is ongeveer gelijk aan Australië en we leggen dus lange afstanden af. Gelukkig worden we gesteund door Scott Dedenbach en het "Women’s CX Project" waardoor de reizen een makkie zijn. We willen hen hartelijk danken, want zonder hen zouden we hier niet zijn! Gedurende ons gehele verblijf ligt onze uitvalsbasis in Michigan. Onze langste reisdag is dus 12 uur in de bus. In de meeste weekenden zitten we zo'n 15 uur in de bus, dus proberen we dan wat slaap in te halen of bij te kletsen om de tijd te doden.

Image

Wat was het grappigste moment tot nu toe tijdens jullie Amerikaanse avontuur?

Nou, we arriveerden op een maandagnamiddag na de wereldbekerwedstrijd Jingle Cross bij Scotts huis. Hij woont in een huis dat wordt omgeven door bossen. Jeff (de mecanicien) wilde wegrijden, maar de auto startte niet, dus nam hij een kijkje onder de motorkap. En daar lag een bosmarmot op de motor die geen aanstalten maakte om te vertrekken. Tijdens het weekend was de marmot blijkbaar in de auto gekropen en had ook enkele kabels doorgebeten. (Sorry Jeff, het was grappig toen je hem ontdekte)

Image
Image

Het CX seizoen in Australië begint eerder dan het "normale" CX seizoen op het noordelijk halfrond. Wat is de uitdaging van zo'n lang CX seizoen?

Ja, we beginnen heel vroeg aan wedstrijden in vergelijking met de rest van de wereld, dus moeten we goed bekijken hoe we het beste kunnen trainen en onze rust kunnen pakken. Als je aan alle seizoenen meedoet, kun je uiteindelijk volledig uitgeput en geblesseerd raken. Daarom hebben we dit weekend vrij om te rusten en te herstellen, voordat we aan de laatste drie wedstrijdweekenden beginnen.

Image

Laten we het over de fietsen hebben! Jullie rijden allebei op een MARES. Wat is jullie favoriete afmontage?

Chris – We gebruiken als ploegfiets in Australië momenteel de Mares CX Force 1. Ik gebruik een iets kortere stuurpen in vergelijking met anderen van mijn lengte. Ik zit namelijk op een medium frame met een stuurpen van 75 mm. Ik krijg veel opmerkingen over hoe kort mijn stuurpen is, maar ik heb dan voor mijn gevoel het beste zwaartepunt voor mijn lichaamsbouw, met name als ik over hindernissen spring of steile hellingen moet afrijden. Wat mijn versnellingsbereik betreft, gebruik ik meestal een voorblad van 42 tanden en achter een cassette van 11-32. Dat is de beste keuze voor de meeste wedstrijden.

Tom – Ik zit op een frame van 56 cm met een stuurpen van 90 mm. Dat is redelijk normaal voor mijn lengte van 1,83 m. Mijn favoriete banden zijn van Baby Limus en ik kies geen al te lage bandenspanning. Voor droge parcours gebruik ik ongeveer 28 psi (1,9 bar) en mijn laagste bandenspanning lag bij 22 psi (1,5 bar) voor een modderig parcours. Ik gebruik dezelfde versnellingen als Chris. Bij een nog kleiner versnellingsbereik kun je net zo goed te voet gaan.

Image
Image

Hoe lang blijven jullie in de VS en wat zijn de eerstvolgende wedstrijden waaraan jullie meedoen?

Wij zijn in totaal 9 weken in de VS, waarvan er nu nog 4 over zijn. Dit weekend is ons enige vrije weekend. Het stond al voordat we arriveerden vast als rustweekend, omdat we dachten dat we vanwege het grote aantal wedstrijden nu wel wat rust konden gebruiken en dat is ook zo. 

Team Attaquer gebruikte de
la MARES FORCE 1

Image
social share