Door Max Hilger

De Duitse rapper Curse vraagt zich in zijn nummer Hassliebe af: "Kun je tegelijkertijd van elkaar houden en elkaar haten?" Het antwoord luidt: ja! Met het forenzen met de fiets heeft het FOCUS-team net zo'n haat-liefdeverhouding. Met name in de winter. Heen en weer geslingerd tussen zin en geen zin rijden zij dagelijks heen en terug naar de nieuwe hoofdvestiging in Filderstadt. Een (zeer persoonlijke) hommage aan de rit naar het werk en terug.

Image

Zoemen, rinkelen, piepen - de wekker laat geen middel ongebruikt om de geest uit de droomwereld te rukken. Een droom vol bikes. Wreed beëindigd. Waarom is het nu zo moeilijk om op het voorwerp uit je dromen te stappen? Omdat het buiten koud is. Omdat het in bed lekker warm is. Omdat het altijd een uitdaging zal blijven, ongeacht hoe lang je het al doet. Ja, wat eigenlijk? Forenzen noemen velen het, ook Strava noemt het zo. Strava biedt zelfs een markeermogelijkheid voor dergelijke ritten. Commuten is de wat moderne term. Uiteindelijk komt het erop neer dat je met de fiets naar je werk rijdt. En of het traject met een racefiets of een mountainbike wordt afgelegd, moet de forens in kwestie helemaal zelf weten. Het gaat dan niet om een kort stukje in gewone kleding. Nee, hiervoor zijn wielerkleding en enkele omkleedsessies vereist. En dat is pas vanaf een bepaalde routelengte de moeite waard. 

Image
Image

Deze route is het summum van een tweestrijd. De tweestrijd tussen wel of geen zin. En van voorpret kan al helemaal geen sprake zijn. Altijd alleen van napret. In het geval van FOCUS gaat het doorgaans om de route van Stuttgart naar Filderstadt. De kortste route is ongeveer 15 km lang. Maar die kan zonder problemen worden uitgebreid tot 25 km of meer. Afhankelijk van het humeur en het weer. De logistiek aan het begin van een forenzencarrière is niet te onderschatten. Forenzen hebben namelijk twee huishoudens. Kleding en was op de werkplek en thuis. Als dat eenmaal is geregeld, ontstaat een soort routine. Of niet soms?

"Wat mij helpt is om steeds nieuwe routes te ontdekken", aldus Thomas Trapp, hoofdingenieur bij FOCUS. Hierna volgt een oneindige woordenstroom aan omwegen die mogelijk zijn en nieuwe ervaringen bieden. Vol sensationele bosnamen die in een fantasyverhaal niet zouden misstaan. Dat werkt aanstekelijk. Dus daar gaan we.

Image
Image

Chocoladecroissant bij de koffie

Het gezicht is gewassen en de fietskleren zijn aangetrokken. Afwegen, aarzelen. Toch maar met de trein? Nee, we zetten nu echt door. De eerste rilling die over je rug loopt als je naar buiten stapt. De eerste trap die je op snelheid brengt. De eerste verrassing als je niet zo vermoeid lijkt te zijn als dat je dacht. Een stop bij de bakker. Chocoladecroissant bij de koffie. Beter kan de dag niet beginnen.

Image

Alleen het tegendeel is moeilijk te verdragen: je zit aan je bureau. Vandaag ben je niet met de fiets gekomen. Een volledig vermomde Patrick Schmidt (Design Engineer) komt binnen en trekt de buff omlaag. Rode wangen, licht tranende ogen, modderspatten over zijn hele lichaam. Een raar gevoel van jaloezie en berouw komt in je op. Waarom eigenlijk? Waarom is deze archaïsche "elke-dag-fietser" geen afschrikwekkende aanblik? Waarom heb ik vanochtend toch de trein genomen?

Image

"Het hoort natuurlijk ook bij de baan", legt Design Engineer Mario Pöss uit die waarschijnlijk de meeste testkilometers met de nieuwe JAM² heeft afgelegd. "Omhoog naar de Birkenkopf is al bijna standaard." Inclusief een prachtige zonsopgang boven Stuttgart. À propos: weer een beloning waar we van kunnen genieten.

Image

De route biedt altijd iets moois

Het blijft een zelfvervullende voorspelling. De route biedt altijd iets moois. Geen rit zonder een hoogtepunt. Het avondrood dat eigenlijk geen rood is, maar veeleer een soort oranje waar we al talloze foto's van hebben gemaakt, maar waarvoor we toch altijd even stoppen om een foto te maken. De val die net nog kon worden voorkomen. De precies op het juiste moment ingezette aanval op de eigenlijk sterkere medeforens. Die ene keer dat je te laat op het verzamelpunt arriveert en in de all-out-modus alles eraan doet om in het wiel van de groep te kunnen komen. Kleine omwegen om auto's te ontlopen, als grote successen. De door het licht van de fietslamp verlichte heldere vlek aarde voor je die op dat moment het enige belangrijke is. Zelden voel je je zo heroïsch als tijdens het commuten.

Image

Elk seizoen is anders. Door mist omsluierde bomen. Door het bladerendak op de bosgrond geprojecteerde schaduwbeelden. De talloze kleuren van het bos. De hangende koppen van rijen zonnebloemen. Het monotone druppelen na een regenbui. Een door de zon dieproze gekleurde horizon. Van elke kleur ontdane zwart-wit-landschappen. Door sneeuw bedekte weides. Een pointillistisch schilderij van honderden bloemen. De sterke geur van daslook in de lucht. Centimeterlange ijsstalactieten in de baard. Het knerpen van de banden op het grind. Het tjilpen van de vogels die een worm hebben gevangen. Een gloeiende hemel tegemoet rijden. Het lijkt wel als in een film. Net als Lucky Luke rijd je de zonsondergang tegemoet. Elke rit heeft een eigen verhaal. Jouw verhaal.

Ooit spijt gehad van een rit naar je werk en terug? Nog nooit! Het is wat het is. Uitdaging en beloning in één.

Image
Image

Meer impressies

Ons team gebruikte een

social share