Door Anja Kallenbach

Anja Kallenbach is eindelijk in de bergen. Hier vertelt ze hoe dat voelde en wat de profs tijdens de Tour de France op 23 juli kunnen verwachten.

Nadat het nu toch eindelijk lente wordt, wilde ik per se met mijn FOCUS Cayo Disc de bergen in! Ik geloof dat als ik nog een week over vlakke wegen had moeten rijden, ik had overwogen om te stoppen met fietsen. We zijn afgereisd naar mijn tweede thuis in Haute Savoie, het land van de Mont Blanc, waar ik al mijn wedstrijden rijd. Hier heb ik de Tour de France-etappe gereden die de profs op 23 juli moeten afleggen. Vanwege mijn wedstrijden ben ik goed bekend in deze bergen, hoewel ik ze nooit eerder in deze volgorde heb gereden. Helaas liggen de start en finish ver uit elkaar, maar gelukkig is mijn vriend met de auto meegereden en heeft ook foto's van de tocht gemaakt.

Image
Image

EINDELIJK WEER BERGEN.

De start ligt in Megève, een in de zomer zeer rustig dorpje. In het begin is het tot Flumet bijna alleen maar dalen, zodat je je tot de eerste pas eerst even kunt inrijden. Dan begint de eerste berg, de Aravis, die met zijn lengte van 12 km en een stijgingspercentage van 5 % makkelijk is. Je komt langs watervallen en ravijnen, totdat je verder boven een adembenemend uitzicht op de Mont Blanc hebt. Wow, eindelijk zon op de spaken en eindelijk bergop. De grijns is niet meer van van gezicht af te slaan! Mijn nieuwe Zipp 202-wielen maken de Cayo nog lichter en klimmen is dan ook alleen maar genieten! Je moet wel geconcentreerd blijven, want er zitten een paar diepe gaten in de weg en het lijkt er niet op alsof die voor de Tour zullen worden verholpen. En dan dalen we eindelijk weer af! De Cayo is een echte bochtenexpert! Helaas is de afdaling naar Grand Bornand niet echt lang.

Hier begint in het dorp dan ook meteen de beroemde Col de la Colombière. Op deze berg heb ik menig gevecht met mezelf en concurrenten geleverd, maar wel aan de andere kant, waar de Colombière in combinatie met Romme sur Cluses een echt zware kluif is. Vanuit Grand Bornand is deze berg met een hoogteverschil van 700 m over 11,5 km echter zeer goed te doen en biedt een geweldig uitzicht over het dorp en de omliggende bergen. En toen was het schrikken: een rood bord met daarop de melding "gesloten". Zou mijn tocht hier al ten einde zijn? Circa twee kilometer voor de top stond dan ook de afsluiting. Ik heb een jas uit de auto gepakt en ben met de fiets doorgegaan. Mijn vriend moest helaas zwaar omrijden. In het begin lukte het met de fiets ook nog prima, maar daarna was de weg door sneeuw bedekt en moest ik mijn Cayo circa één kilometer door de sneeuwverstuivingen dragen. Maar het was de moeite waard. De afdaling aan de andere kant is sensationeel snel. De weg leek door het smeltwater veeleer op een rivier, maar met schijfremmen hoef je je gelukkig nooit zorgen te maken over je remvermogen. Ik ga in elk geval nooit meer terug naar velgremmen en zal dit jaar dan ook geen wedstrijden rijden in de hoop dat ze schijfremmen volgend jaar bij de cyclosportives weer toestaan. 

Image
Image

Na de Colombière volgt iets waar ik een hekel aan heb: een langgerekt dal. Het is niet vlak en het gaat niet echt omhoog en er is ook al niets te zien. Net als tijdens wedstrijden kreeg ik ook vandaag een redelijke dip. Ik heb vanwege het weer amper bergkilometers in de benen en vroeg me de hele tijd af of ik het vandaag wel zou redden. Want nu begon het pas echt, de Ramaz kent zeer steile stukken en de Joux Plane is heel erg zwaar!

Image

HET AVONTUUR LOKT

Maar ik was heel blij toen ik uiteindelijk de eerste bochten van de Ramaz bereikte. Deze beklimming is 14 km lang en in het begin nog makkelijk te doen. Zodra echter de tunnels in zicht komen, wordt het al snel lastig. Op het bord dat hier in Frankrijk bij elke kilometer op de passen staat met informatie over de nog te bedwingen kilometers en hoogtemeters, zie ik het meedogenloze stijgingspercentage van elf procent. Bovendien slingert de weg door de rotsen, zodat het zelfs vandaag al ondraaglijk heet is. In de zomer zal het hier op een oven lijken. Als je de lange tunnel achter je hebt gelaten, dan zijn de laatste 4 km weer iets makkelijker te doen. Maar ook hier stond alweer een rood bord: "gesloten". De reden hiervoor was echter niet duidelijk en dus ben ik gewoon door en langs de eerste muren van sneeuw gereden. Ineens was de weg echter verdwenen en zag ik alleen modder, grind en reusachtige plassen. Maar ik heb toch niet voor niets een veelzijdige FOCUS met echte cyclocross-DNA? Dus hadden de Cayo en ik heel veel plezier in de modder en dankzij de schijfremmen was ook de afdaling op de niet bestaande weg geen enkel probleem. Ik geloof dat ze bezig zijn het wegdek voor de Tour te vernieuwen.

Image
Image

Hierna volgde helaas alweer een lang dal tot aan Samoëns. Dat is een van de schattigste plaatsen die ik ken en de profs zullen hier helaas geen tijd voor hebben, maar ik kon het niet laten om even langs "Tiffanie" te rijden om daar een van de beroemde frambozentaartjes te eten. Voor de Joux Plan kun je wel een portie extra energie gebruiken. Meteen vanuit het dorp begint de berg met een stijgingspercentage van boven de tien procent en de pijn schiet in mijn benen. Op twee tot drie kilometer in het midden na, blijft het ook zo zwaar. Deze beklimming heeft een gemiddeld stijgingspercentage van negen procent verdeeld over twaalf kilometer. Ik weet zeker dat hier de beslissing valt over wie de Tour zal winnen. 

DE BELONING NA DE STRIJD

Ook ik moest vandaag een gevecht aangaan, al was het maar met mezelf. Zes kilometer voor de finish was ik redelijk kapot en had ik overal kramp, maar wie mij kent, weet dat ik nooit opgeef. Toch was een korte picknickpauze noodzakelijk. Het is dan echt geweldig als je wordt begeleid door een auto, want dan hoef je geen sportrepen te eten! Nadat ik nieuwe energie had opgedaan, kon ik aan de laatste kilometers van de dag beginnen en die waren prachtig! Boven was de weg gezoomd door metershoge sneeuwmuren en het uitzicht over de met sneeuw bedekte bergtoppen was grandioos! Hoewel ik hier boven vandaag helemaal alleen was en er geen juichende toeschouwers waren zoals tijdens de Tour, voelde ik mij ook een echte winnaar toen ik op de berg over mijn persoonlijke finishlijn reed die ik de hele dag voor ogen had gehad.

Image
Image

Ik had graag nog ze technisch zeer lastige afdaling naar Morzine gedaan, maar de weg was opnieuw afgesloten, deze keer vanwege lawinegevaar. Dat is iets waar je in de bergen absoluut op moet letten! Wie hier op 23 juli als eerste arriveert, zal nog niet zeker zijn van een overwinning, want de afdaling is lastig en bochtig en de weg is in zeer slechte staat (dat zal voor de Tour wellicht nog worden aangepakt). Ik heb hier zelf al eens na een dappere afdaling de wedstrijd "La Morzine" gewonnen. Ik hoop dat ik jullie heb kunnen inspireren om binnenkort ook de bergen in te gaan met jullie Focus. Het land van de Mont Blanc is in elk geval een bezoek waard en biedt talloze prachtige bergpassen!

Als jullie meer over mij en mijn reizen met de Cayo willen lezen of informatie over leuke tochten of technische tips nodig hebben, kunnen jullie altijd via mijn homepage contact met mij opnemen:

Website
Facebook
Instagram
Twitter 

Image

ANJA KALLENBACH
gebruikte de Cayo

Image
social share